INAKO NG HIPAG KO ANG $100 MILLION INVESTMENT KO AT NAGPANGGAP NA “SAVIOR” NG PAMILYA — PERO NANG IKULONG NIYA ANG 5-YEAR-OLD KONG ANAK SA CLOSET DAHIL LANG SA ISANG GOWN, IPINAKITA KO SA KANILA KUNG SINO ANG TUNAY NA BOSS
Ako si Mia. Tahimik lang ako sa bawat Family Dinner. Sanay na ako na ang hipag kong si Tiffany ang bida.
Nalugi ang Delos Santos Group of Companies (ang negosyo ng biyenan ko) noong nakaraang taon. Kailangan nila ng $100 Million para hindi mabangkarote.
Lihim kong ginamit ang sarili kong Inheritance Fund para saluhin sila. Pero dahil ayokong magbago ang tingin nila sa akin, idinaan ko ito sa isang Private Equity Firm.
Ang problema? Inako ni Tiffany.
“Si Albert (asawa niya) ang kumausap sa investors!” pagmamalaki ni Tiffany. “Kaya dapat magpasalamat kayo sa amin. Kung hindi dahil sa connections namin, pulubi na kayong lahat.”
Tuwang-tuwa sina Mommy at Daddy (biyenan ko). Si Tiffany ang naging prinsesa. Ako? Ako ang “simpleng asawa” lang na walang ambag.
THE YEAR-END PARTY.
Naka-gown ang lahat. Ang 5-taong gulang kong anak na si Lucas ay tumatakbo-takbo.
Sa hindi inaasahang pagkakataon, nadapa si Lucas.
RIIIIP.
Natapakan niya ang laylayan ng Sequined Gown ni Tiffany. Napunit ito nang kaunti sa dulo.
Natahimik ang music.
“Lucas!” sigaw ko, lalapit sana para itayo ang anak ko.
Pero naunahan ako ni Tiffany.
Sa galit niya, hinila niya si Lucas sa braso. Kinaladkad niya ang umiiyak kong anak papunta sa isang Supply Closet sa gilid ng ballroom.
“Bastos na bata!” sigaw ni Tiffany. “Diyan ka! Matuto kang magtanda!”
BLAG.
Isinara niya ang pinto at ni-lock ito. Susi ang gamit niya, at ibinulsa niya ito agad.
Rinig na rinig ko ang kalabog at iyak ni Lucas sa loob. “Mommy! Madilim! Takot ako!”
Sinugod ko si Tiffany. “Ibigay mo sa akin ang susi! Anak ko ‘yan!”
Ngumisi si Tiffany. Lumapit siya sa akin at bumulong sa tenga ko.
“Bibigay ko lang ‘to kung mananahimik ka habambuhay. You act like a nobody, you disappear, and you let me run this family. Kundi, hayaan mong mabulok diyan ang anak mo.”
Akala ni Tiffany, matatakot ako. Akala niya, ang pagmamahal ko sa anak ko ay magiging kahinaan ko.
Pero nagkamali siya.
Dahan-dahan akong umatras. Pinunasan ko ang luha ko.
Kinuha ko ang isang Champagne Bottle sa waiter na dumaan.
Hindi ko ito ininom.
Lumapit ako sa Microphone Stand sa stage. Pinatigil ko ang banda.
“SECURITY!” sigaw ko sa mikropono. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong hall.
Nagulat ang lahat, pati ang mga biyenan ko.
“Basagin niyo ang pinto ng Supply Closet! Ngayon din! Nasa loob ang anak ko!”
“Mia, anong ginagawa mo?! Nakakahiya!” sigaw ni Daddy. “Huwag kang mag-iskandalo!”
“Iskandalo?” tawa ko nang mapait. “Tiffany locked my son inside a dark room over a dress. Now, watch me burn her world.”
Lumapit ang mga guards at sinimulang sirain ang pinto.
Humarap ako kay Tiffany na namumutla na.
“Tiffany,” sabi ko sa mic. “Sabi mo kanina, ikaw at ang asawa mo ang nagligtas ng kumpanya? Na galing sa inyo ang $100 Million?”
“O-Oo!” pilit na sagot ni Tiffany. “Bakit?! Anong laban mo?!”
Naglabas ako ng cellphone. Naka-connect ito sa Projector ng stage.
Ipinakita ko ang Bank Transfer Slip at ang Certificate of Ownership.
Doon, nakapangalan nang malinaw: SOURCE OF FUNDS: MIA DELOS SANTOS TRUST. AUTHORIZED SIGNATORY: MIA DELOS SANTOS.
Nag-gasp ang buong crowd.
“Ako ang investor,” madiin kong sabi. “Ako ang naglabas ng $100 Million. Hindi si Tiffany. Ang totoo, ang asawa ni Tiffany ay baon sa utang sa akin, at si Tiffany ay gumagamit ng fake credit cards.”
Tinignan ko ang biyenan ko.
“Dad, Mom. Ang babaeng sinasamba niyo ay isang fraud. At ang babaeng minamaliit niyo… ako ang may-ari ng kumpanyang tinatapakan niyo ngayon.”
CRASH!
Nabuksan ng guards ang pinto. Tumakbo si Lucas palabas at niyakap ako nang mahigpit. “Mommy!”
Niyakap ko ang anak ko habang nakatingin kay Tiffany na ngayon ay nanginginig na ang tuhod.
“At dahil ako ang Majority Shareholder,” sabi ko. “This creates a problem. I don’t work with child abusers.”
Tinuro ko si Tiffany.
“Security! Escort Tiffany out of this building. She is banned from all my properties. At simula bukas, sisimulan ko ang foreclosure ng bahay na tinitirhan niya, dahil nakapangalan din ‘yun sa kumpanya KO.”
“No! Mia! Parang awa mo na!” iyak ni Tiffany, sinusubukang lumapit. “Wala kaming matutuluyan!”
“Dapat inisip mo ‘yan bago mo ikulong ang anak ko sa dilim,” sagot ko.
Kinaladkad si Tiffany palabas ng party habang pinagtitinginan ng mga elites. Ang pamilya ng asawa ko ay lumapit sa akin, humihingi ng tawad, pero tinaas ko lang ang kamay ko.
“Uuwi na kami ni Lucas,” sabi ko. “Mag-uusap tayo sa Boardroom bukas. At sisiguraduhin kong magbabago ang lahat.”
Sa gabing iyon, nalaman nilang lahat: Huwag mong gigisingin ang natutulog na leon, lalo na kung ang leon na iyon ang may hawak ng susi sa hawla niyo.
